Best Joomla Template by Web Design

Op survivaltocht met een ex-legerofficier

Abseilen hebben we allemaal wel een keer gedaan in de Ardennen, zelfs buurman Kees is aan een paraglider van de Alpen afgedoken en bungeejumpen kan tegenwoordig op de lokale kermis. Tijd om op zoek te gaan naar nieuwe thrills. Dat is de taak die de Britse reisorganisatie High and Wild zich heeft gesteld. "Hoe gekker, hoe beter" is het devies. "Ik heb een onverzadigde drang naar verre landen en vreemde culturen en ik wil continu mijn fysieke en psychische grenzen verleggen", legt oprichter Nigel Gifford uit.

Dit constante verlangen naar nieuwe uitdagingen werd hem met de paplepel ingegoten - zijn vader was zeeman en was op zijn eenentwintigste al twee keer de wereld rondgevaren. Nigel trainde lange tijd speciale legereenheden in overlevingstechnieken. Tegenwoordig bedenkt hij voor High and Wild de meest onmogelijke reizen en probeert hij alle adventures natuurlijk eerst zelf. "Daarbij stel ik mijzelf steevast de vraag: hoe kan deze trip iemands leven veranderen of zelfs compleet maken?" Persoonlijke favoriet: de Djenghis Khan Warrior Training op de steppen van Mongolië. Hierin leef je ruim een week als een strijder in de tijd van Djenghis Khan, inclusief traditionele kleding, meerdaagse ruitertochten, boogschieten, sjamaanrituelen en militaire technieken.

De Djenghis Khan Warrior Training kost 3048 EUR. Dit is exclusief vliegticket. Zie hiervoor Highandwild.co.uk

Snoep van paardenyoghurt

Eénmaal per jaar, in juli, doet de Golden Eagle Transsiberian Express Ulaanbaatar aan, de hoofdstad van Mongolië. Dan organiseren de Mongoliërs namelijk hun Nadaamfestival. Bij die gelegenheid bestrijden honderden Mongolische mannen en jongens, en ook een paar vrouwen, elkaar in wat traditioneel 'de drie mannensporten' heet: worstelen, boogschieten en paardrijden. Het waren deze vaardigheden die ooit aan de basis van het Mongoolse Rijk stonden (Noteert u even de subtiele verschillen: een Mongoliër is een inwoner van de staat Mongolië, een Mongool is een lid van het Mongoolse ras). De dag voorafgaand aan het festival gaan we met een bus naar Terelj National Park waar we een bezoek brengen aan een nomadenfamilie. Alles in hun bestaan draait om paarden. Ze melken de dieren voor hun zuivel, eten hun vlees en gebruiken ze als lastdier. Om niet als een eenkennige westerling door de mand te vallen, proef ik (op uitdrukkelijk verzoek) uitvoerig van de yoghurtsnoepjes en de gefermenteerde paardenmelk, om tot de voorlopige conclusie te komen dat ik nog veel moet oefenen.

De Mongoliërs leven niet alleen van hun paarden, bij voorkeur leven ze er ook op. Terwijl ik tussen de traditionele tenten door wandel (jurt is de Russische naam, ger de Mongoolse) zie ik voortdurend ruiters om me heen, die gezeten op hun paarden eten, muziek maken, een tukje doen of op een iPhone de lokale remake van The Horse Whisperer bekijken, Dat laatste is weliswaar een metafoor, maar waarschijnlijk niet meer lang. Onderweg passeren we het veertig meter hoge standbeeld van Djenghis Khan te paard, geheel opgetrokken uit roestvrij staal. Binnen kun je met een lift naar het hoofd van het paard en verder zijn er uiteraard drinkbekers, T-shirts en baseballpetjes te koop, met de beeltenis van de beroemdste Mongoliër aller tijden.

Het hoogtepunt van het Nadaamfestival blijkt, hoe verrassend, het paardrijden. De wedstrijd wordt buiten de stad op de befaamde Mongolische steppen gehouden. Als ik een klein uur heb staan wachten, zie ik door de telelens van mijn camera in de verte een groepje paarden aan komen stuiven, Als ze dichterbij komen, blijkt dat het niet om een groepje gaat, maar om een kudde van vele honderden. Plots maken twee paarden zich los uit de groep: de ene ruiter is in het blauw gekleed en heeft rugnummer 289. De ander, in oranje, heeft rugnummer 1. 'Dat moet de winnaar van vorig jaar zijn!' roept een omstander enthousiast. Terwijl de paarden ons voorbij stuiven, constateer ik dat het geen tweede opeenvolgende overwinning gaat worden voor 'onze' jongen in het oranje. Met de finish in zicht heeft nummer 289 een voorsprong genomen die hij niet meer laat schieten.

Door: Hans Bouman
Bron: Reiz& Magazine - september 2010

Elfstedentocht in Mongolië

Primitief, puur, en schaatsersparadijs. Voor wie bestand is tegen leegte en kou, is Mongolië een bijzondere winterbestemming. Nederlanders introduceerden er een alternatieve Elfstedentocht, op het 'dikste ijs ter wereld.'

Zon en een strakblauwe hemel. Daaronder een steppe-achtig landschap, bedekt met een dun laagje sneeuw. Nauwelijks bebouwing, alleen af en toe een ger, de typische Mongoolse ronde tent. Bijna geen auto's, maar volwassenen en kinderen te paard, dik ingepakt tegen de snijdende kou. Dat is Mongolië in de winter, buiten de hoofdstad Ulaanbaatar. Land van nomaden, met tien keer zoveel dieren als mensen.

Vriezen doet het hier van oktober tot mei, 's nachts soms tot veertig graden. De meeste rivieren en meren in Mongolië liggen de hele winter dicht met ijs van minstens een meter dik. Genoeg om auto's, paarden, koeien of kamelen te dragen.

Sportieve toeristen zien nog een andere bestemming voor dit 'dikste ijs ter wereld': schaatsen! Mongoliërs zelf doen het zelden, maar fanatieke schaatsers uit Europa, Amerika en Azië zijn hier steeds meer te vinden.

Eli Wijnterp uit Overijssel bijvoorbeeld. Zij kwam hier in maart 2009, samen met haar man. Beiden zijn getrainde schaatsers. Voor hun reis naar Mongolië reden ze al drie keer de Alternatieve Elfstedentocht op de Oostenrijkse Weissensee. Daar werden ze door medeschaatsers enthousiast gemaakt voor een schaatsavontuur op het Mongoolse Khovsgolmeer. Dat is het grootste meer van Mongolië, 130 kilometer lang en 35 kilometer breed. Hier organiseerde de Nederlandse stichting Wintermarathon in 2007 eenmalig de Alternatieve Elfstedentocht. Wijnterp en haar man konden toen niet mee, maar besloten na alle enthousiaste verhalen twee jaar later alsnog te gaan. Want sinds de Nederlanders er hun Elfstedentocht hielden, organiseren de Mongoliërs er een soortgelijke marathon - vaak in combinatie met het jaarlijkse IJsfestival.

Wijnterp en haar man troffen op het Khovsgolmeer een geveegde, gladde baan en een feestelijke sfeer met honden- en paardensleeën, dansgroepen, een internationaal gezelschap van zo'n 25 schaatsers onder wie enkele Mongoliërs, enthousiast publiek en een minister voor het startsein.
Vanwege de extreme kou (-15 graden) en wind, werd de 200 kilometer lange tocht over twee dagen verdeeld - maar kortere afstanden rijden kan hier ook. Voor de nacht was er in het nabijgelegen dorpje een klein kamp met houten tenten, verwarmd met een kachel, een eenvoudige douche en wc, een kok en een stoker die elke paar uur houtblokken of mest op het vuur kwam gooien. Maar dan nog was het koud. En primitief.

'Voor Mongolië moet je een beetje avontuurlijk zijn', zegt Wijnterp.  Maar dan krijg je volgens haar wel een ervaring voor het leven. 'Ik had vaak het gevoel dat ik aan het einde van de wereld was.' De reis van Wijnterp en haar man bevatte behalve het schaatsen ook een oudejaarsviering bij nomaden thuis, en een 'Eagle Festival'. Lyrisch is Wijnterp over het land en de gastvrije mensen. 'Het is daar zó anders, zo puur en prachtig. Ik was er maanden later nog vol van.'

Praktisch:
Reizen in de winter kan in Mongolië eigenlijk alleen georganiseerd, privé of met een groep. De reisorganisatie regelt dan een gids en chauffeur. Reizen op eigen houtje is onverantwoord, want bij pech onderweg loop je het risico dood te vriezen.
De snelste reis naar het Khovsgolmeer gaat met een binnenlandse vlucht naar de noordelijke stad  Moron, en van daar met een jeep over de steppe (ongeveer drie uur). Neem eigen schaatsen en reservemateriaal mee, want dat is in Mongolië nauwelijks voorhanden.

Door: Eva Prins
Bron: Onze Wereld

Rondje Mongolië

kijk op RondjeMongolie.nl om de reisverhalen te lezen van Henk en Elma, die per auto vanaf Nederland door Mongolië hebben gereisd.

Robert Nieuwland reist naar Mongolië

Robert reist: impressies uit Mongolië
Drie weken samenleven met een Mongoolse nomadenfamilie is op zijn zachtst gezegd een bijzondere ervaring. Confronterend, mooi, inspirerend en vooral verrassend. De term 'mindfulness' kennen ze niet, leven in het nu zit in hun karakter ingebakken.

Op de volgende link www.bodhitv.nl leest u het gehele reisverhaal.