Best Joomla Template by Web Design

Elfstedentocht in Mongolië

Primitief, puur, en schaatsersparadijs. Voor wie bestand is tegen leegte en kou, is Mongolië een bijzondere winterbestemming. Nederlanders introduceerden er een alternatieve Elfstedentocht, op het 'dikste ijs ter wereld.'

Zon en een strakblauwe hemel. Daaronder een steppe-achtig landschap, bedekt met een dun laagje sneeuw. Nauwelijks bebouwing, alleen af en toe een ger, de typische Mongoolse ronde tent. Bijna geen auto's, maar volwassenen en kinderen te paard, dik ingepakt tegen de snijdende kou. Dat is Mongolië in de winter, buiten de hoofdstad Ulaanbaatar. Land van nomaden, met tien keer zoveel dieren als mensen.

Vriezen doet het hier van oktober tot mei, 's nachts soms tot veertig graden. De meeste rivieren en meren in Mongolië liggen de hele winter dicht met ijs van minstens een meter dik. Genoeg om auto's, paarden, koeien of kamelen te dragen.

Sportieve toeristen zien nog een andere bestemming voor dit 'dikste ijs ter wereld': schaatsen! Mongoliërs zelf doen het zelden, maar fanatieke schaatsers uit Europa, Amerika en Azië zijn hier steeds meer te vinden.

Eli Wijnterp uit Overijssel bijvoorbeeld. Zij kwam hier in maart 2009, samen met haar man. Beiden zijn getrainde schaatsers. Voor hun reis naar Mongolië reden ze al drie keer de Alternatieve Elfstedentocht op de Oostenrijkse Weissensee. Daar werden ze door medeschaatsers enthousiast gemaakt voor een schaatsavontuur op het Mongoolse Khovsgolmeer. Dat is het grootste meer van Mongolië, 130 kilometer lang en 35 kilometer breed. Hier organiseerde de Nederlandse stichting Wintermarathon in 2007 eenmalig de Alternatieve Elfstedentocht. Wijnterp en haar man konden toen niet mee, maar besloten na alle enthousiaste verhalen twee jaar later alsnog te gaan. Want sinds de Nederlanders er hun Elfstedentocht hielden, organiseren de Mongoliërs er een soortgelijke marathon - vaak in combinatie met het jaarlijkse IJsfestival.

Wijnterp en haar man troffen op het Khovsgolmeer een geveegde, gladde baan en een feestelijke sfeer met honden- en paardensleeën, dansgroepen, een internationaal gezelschap van zo'n 25 schaatsers onder wie enkele Mongoliërs, enthousiast publiek en een minister voor het startsein.
Vanwege de extreme kou (-15 graden) en wind, werd de 200 kilometer lange tocht over twee dagen verdeeld - maar kortere afstanden rijden kan hier ook. Voor de nacht was er in het nabijgelegen dorpje een klein kamp met houten tenten, verwarmd met een kachel, een eenvoudige douche en wc, een kok en een stoker die elke paar uur houtblokken of mest op het vuur kwam gooien. Maar dan nog was het koud. En primitief.

'Voor Mongolië moet je een beetje avontuurlijk zijn', zegt Wijnterp.  Maar dan krijg je volgens haar wel een ervaring voor het leven. 'Ik had vaak het gevoel dat ik aan het einde van de wereld was.' De reis van Wijnterp en haar man bevatte behalve het schaatsen ook een oudejaarsviering bij nomaden thuis, en een 'Eagle Festival'. Lyrisch is Wijnterp over het land en de gastvrije mensen. 'Het is daar zó anders, zo puur en prachtig. Ik was er maanden later nog vol van.'

Praktisch:
Reizen in de winter kan in Mongolië eigenlijk alleen georganiseerd, privé of met een groep. De reisorganisatie regelt dan een gids en chauffeur. Reizen op eigen houtje is onverantwoord, want bij pech onderweg loop je het risico dood te vriezen.
De snelste reis naar het Khovsgolmeer gaat met een binnenlandse vlucht naar de noordelijke stad  Moron, en van daar met een jeep over de steppe (ongeveer drie uur). Neem eigen schaatsen en reservemateriaal mee, want dat is in Mongolië nauwelijks voorhanden.

Door: Eva Prins
Bron: Onze Wereld