Best Joomla Template by Web Design

Snoep van paardenyoghurt

Eénmaal per jaar, in juli, doet de Golden Eagle Transsiberian Express Ulaanbaatar aan, de hoofdstad van Mongolië. Dan organiseren de Mongoliërs namelijk hun Nadaamfestival. Bij die gelegenheid bestrijden honderden Mongolische mannen en jongens, en ook een paar vrouwen, elkaar in wat traditioneel 'de drie mannensporten' heet: worstelen, boogschieten en paardrijden. Het waren deze vaardigheden die ooit aan de basis van het Mongoolse Rijk stonden (Noteert u even de subtiele verschillen: een Mongoliër is een inwoner van de staat Mongolië, een Mongool is een lid van het Mongoolse ras). De dag voorafgaand aan het festival gaan we met een bus naar Terelj National Park waar we een bezoek brengen aan een nomadenfamilie. Alles in hun bestaan draait om paarden. Ze melken de dieren voor hun zuivel, eten hun vlees en gebruiken ze als lastdier. Om niet als een eenkennige westerling door de mand te vallen, proef ik (op uitdrukkelijk verzoek) uitvoerig van de yoghurtsnoepjes en de gefermenteerde paardenmelk, om tot de voorlopige conclusie te komen dat ik nog veel moet oefenen.

De Mongoliërs leven niet alleen van hun paarden, bij voorkeur leven ze er ook op. Terwijl ik tussen de traditionele tenten door wandel (jurt is de Russische naam, ger de Mongoolse) zie ik voortdurend ruiters om me heen, die gezeten op hun paarden eten, muziek maken, een tukje doen of op een iPhone de lokale remake van The Horse Whisperer bekijken, Dat laatste is weliswaar een metafoor, maar waarschijnlijk niet meer lang. Onderweg passeren we het veertig meter hoge standbeeld van Djenghis Khan te paard, geheel opgetrokken uit roestvrij staal. Binnen kun je met een lift naar het hoofd van het paard en verder zijn er uiteraard drinkbekers, T-shirts en baseballpetjes te koop, met de beeltenis van de beroemdste Mongoliër aller tijden.

Het hoogtepunt van het Nadaamfestival blijkt, hoe verrassend, het paardrijden. De wedstrijd wordt buiten de stad op de befaamde Mongolische steppen gehouden. Als ik een klein uur heb staan wachten, zie ik door de telelens van mijn camera in de verte een groepje paarden aan komen stuiven, Als ze dichterbij komen, blijkt dat het niet om een groepje gaat, maar om een kudde van vele honderden. Plots maken twee paarden zich los uit de groep: de ene ruiter is in het blauw gekleed en heeft rugnummer 289. De ander, in oranje, heeft rugnummer 1. 'Dat moet de winnaar van vorig jaar zijn!' roept een omstander enthousiast. Terwijl de paarden ons voorbij stuiven, constateer ik dat het geen tweede opeenvolgende overwinning gaat worden voor 'onze' jongen in het oranje. Met de finish in zicht heeft nummer 289 een voorsprong genomen die hij niet meer laat schieten.

Door: Hans Bouman
Bron: Reiz& Magazine - september 2010