Best Joomla Template by Web Design

Worstelen

Category: Mongoolse Sporten
WorstelenNog populairder is het worstelen. Mannen (zeg maar rustig: kerels) in traditionele kostuums bestrijden elkaar op een groot veld. Er is geen indeling naar gewichtsklassen en er vinden diverse partijen tegelijk plaats. Ze dragen een vest dat aan de voorzijde open is, zodat de stevige borstkas goed zichtbaar is (volgens overlevering is dat ook om te voorkomen dat er stiekem vrouwen meedoen, zoals in het verleden wel gebeurd zou zijn). Een kort, strak broekje en leren laarzen completeren de outfit. Het gaat niet om brute kracht, maar om behendigheid en een goede combinatie van aanval en verdediging.
De worstelaar verliest de partij zodra hij met enig lichaamsdeel (behalve de handpalm en uiteraard de voetzolen) de grond raakt. Hij wordt bijgestaan en aangemoedigd door een secondant; een scheidsrechter beoordeelt wanneer de partij over is. De winnaar krijgt een traditioneel hoofddeksel opgezet, voert een kort dansje uit, waarbij hij de vlucht van een adelaar nadoet, en gaat verder met de volgende ronde. Naarmate de worstelaar meer partijen wint, krijgt hij een eretitel (valk, olifant, leeuw, titaan) toegewezen die hem vrijwaart van partijen tegen te laag gekwalificeerde tegenstanders. Worstelen is naast judo de enige sport waarbij Mongolen Olympische medailles behaald hebben. Sommigen wagen de overstap naar het Japanse sumo-worstelen, waarbij zij menige Japanner de ring uit duwen.

© Pausanias

Architectuur

Category: Kunst

Mongoolse GertentDe traditionele architectuur van Mongolië is niet die van de stad of het dorp, maar van de steppe. Als er iets typerend is voor de vlakten van Centraal Azië, is dat de ronde tent van de nomade, de ger (die bij de buurvolkeren jurt wordt genoemd). De ger is het verplaatsbare huis van de nomadische herder en zijn gezin. Waar zijn kudde is, woont hij, werkt hij, ontvangt hij zijn gasten. De ger is van oudsher niet voorbehouden aan de bescheidenste bevolkingsgroepen. Ook de khans en andere hoge functionarissen leefden in enorme tenten op wielen, die door ossen werden voortgetrokken naar een plek op korte afstand van het slagveld, zo lezen we al bij de eerste Europese waarnemers in de late Middeleeuwen. Daar hield de vorst zijn hof, ontving hij ambassadeurs en liet hij wetten en besluiten optekenen, niet in een paleis op een vaste lokatie.
De gewone ger van nu is een soort ‘prefab’ constructie, in relatief korte tijd (één à anderhalf uur) op te zetten dan wel af te breken en gemakkelijk te transporteren op de rug van een kameel of (wat tegenwoordig vaker gebeurt) in de laadbak van een kleine vrachtwagen. Het geraamte bestaat aan de onderzijde uit een vlechtwerk van wilgenhout dat in een schaarvorm kan worden uitgerekt tot de gewenste ronde vorm is bereikt (de lage deur maakt er onderdeel van uit). Vanaf deze basis worden twee palen opgericht, die de basis vormen voor de rest van de bovenbouw. Deze bestaat uit een groot aantal dunnere latten, afhankelijk van de grootte van de ger. Het geheel van opstaande onderdelen wordt bovenin gekoppeld aan een ring. Deze dient als trekgat voor de kachelpijp en als ventilatiegat en kan worden afgesloten.  Daarmee is het raamwerk voltooid; de ger is aan de wand ca. 1,60 hoog, in het midden ca. 2,40 m.

Read more...

Folklore

Category: Kunst
KeelzangersZingen is een belangrijke manier om jezelf te kunnen uiten voor de Mongolen. Er bestaan verschillende zangvormen, zoals Kuumii (keelzang) en Urtiin Duu (long song). 
Kuumii bestaat uit speciaal gevormde keelklanken, die een beetje een vreemd, raar geluid vormen. Keelzang is een traditie die zijn oorsprong vindt in West Mongolië en in de Russische staat Tuva. Er zijn niet veel ‘concerten’ te vinden buiten het platteland, waar het oorspronkelijk vandaan komt.
Tegenwoordig wordt de keelzang ook gebruikt in populaire liedjes, er zijn rock ’n roll-achtige cd’s te vinden van de bekende zanger Aldyn Dashka. De meeste cd’s met keelzangmuziek komen uit Tuva. De keelzang werd altijd door mannen uitgevoerd, maar het is steeds meer in opkomst bij de vrouwen. Het wordt gezien als een traditionele kunstvorm.

Read more...

Kunst

Category: Kunst
Schilderij van Badam DashdondogVeel van de Mongolische kunst is van nature religieus en gelinkt aan Tibetaanse kunst. Traditioneel sculpturen en schilderen werd aan de hand van strenge regels uitgevoerd, wat weinig ruimte overliet voor de makers om er zijn eigen draai aan te geven. Zo stonden de kleuren en de vormen al vast. Helaas zijn de meeste werken vernietigd in de tijd van het communistische regime.De Mongoolse kunst is al eeuwenoud. Het begon met impressies en uitdrukkingen op rotsen. Op stenen muren e.d. werden allerlei schilderingen afgebeeld van jachtbuiten, hun vee en mensen.
Het traditionele Mongoolse zurag (schilderstijl) stamt af van deze prehistorische rotstekeningen. De schilderstijl heeft lange schilderstrijken van kwasten met een smaller uiteinde. Het bevat vaak heldere kleuren. De afbeeldingen kunnen gekenmerkt worden door:
- beeld objecten uit het nomaden leven uit
- richt zich niet op 1 object maar verschillende activiteiten
- er is geen perspectief in de schilderijen

Read more...

Morin Khuur

Category: Kunst
Morin KhuurDe Morin Khuur is een viool met aan het eind van de hals een afbeelding van een paardenhoofd. Het is een viool met twee snaren, die gemaakt zijn van paardenstaartharen. De snaren worden ook wel dik en dun of man en vrouw genoemd. De dunne snaar is gemaakt van 105 haren van een merrie. De dikke snaar bestaat uit 130 haren en zijn afkomstig van een hengst.
Vroeger werd de Morin Khuur anders vervaardigd dan tegenwoordig. Vroeger stonden de snaren verder van elkaar verwijderd. Het traditionele houten frame geluidsbox was omhuld met de huid van een baby kameel, geit of schaap. Aan de achterkant van de buik zat een gat om het geluid beter te laten circuleren. Tegenwoordig produceren ze een houten oppervlak met ‘F- gaten’ zoals een viool of cello.

Men denkt dat de eerste gebogen instrumenten stammen van de nomaden uit Centraal Azië. De Morin Khuur stamt uit de tijd van Kublai Khan uit de 13de eeuw. Dit kenmerkt zich in de afbeelding van het paard op de hals van de viool. In die tijd was het paardenhoofd terug te vinden op de staf van een sjamaan waarmee hij rites uitvoerde. Zo is de vergelijking getrokken, dat de Morin Khuur een instrument van de sjamanen was. Tegenwoordig is het de nationale instrument van Mongolië.

Elke regio heeft zijn eigen speeltechnieken. Ook wordt de Morin Khuur gespeeld tijdens de Biylegee. Dit is een dans die is ontstaan in de Altai bergen in het westen van Mongolië. Deze dans wordt voornamelijk uitgevoerd door vrouwen.